Το Πειραματικό Λύκειο του Πανεπιστημίου Πατρών για τρίτη χρονιά φέτος διοργάνωσε μαθητικό συνέδριο με τίτλο: «Έλα να σου μιλήσω για τον τόπο μου». Για το σχολείο μας, το 5ο Γυμνάσιο Σερρών, ήταν η πρώτη χρονιά συμμετοχής, ευελπιστώντας να μην είναι όμως η μόνη χρονιά συμμετοχής!
Τρεις συνάδελφοι, η κυρία Γ. Καραμαριγώ, η υποδιευθύντρια του σχολείου, η κυρία Β.Βαλσαμάκη, καθηγήτρια Οικιακής Οικονομίας και η κυρία Β. Στεργίου, φιλόλογος, είδαν τον τίτλο του συνεδρίου ως μια μεγάλη πρόκληση, για να προβάλλουν πλευρές της πόλης μας και γενικότερα του τόπου μας. Πλευρές που έψαχναν να βρουν διέξοδο, για να ξεφύγουν από τα στενά πλαίσια του νομού και βρήκαν την ευκαιρία μέσω του συγκεκριμένου συνεδρίου. Με πολύ μεράκι και απεριόριστη όρεξη, χωρίς καθόλου φειδώ στο χρόνο και τον κόπο, εργάστηκαν πάνω σε δύο διαφορετικά project με μαθητές από το Β’2.
Η μια ομάδα μαθητών εργάστηκε με τις κυρίες Γ.Καραμαριγώ και Β.Βαλσαμάκη και ετοίμασαν την παρουσίαση ενός τοπικού εθίμου. Ο τίτλος της εργασίας τους: «Βρεξούδια: ο απόηχος μιας πανάρχαιας γονιμικής εορτής». Με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από εκδηλώσεις του εθίμου που, με αναφορά στη γυναικοκρατία, τελείται από γυναίκες σε χωριά των Σερρών (Μονοκκλησιά, Άνω Καμήλα και Νέα Πέτρα) μας ταξίδεψαν στις ρίζες μας. Έδειξαν τον πόθο των γυναικών να διεκδικήσουν σημαίνοντα ρόλο σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Πρόβαλλαν την καταπιεσμένη δύναμη του γυναικείου πληθυσμού και την ανάγκη της να αναδειχτεί, να αναγνωριστεί και να αξιολογηθεί θετικά. Θύμισαν ότι η πάλη των φύλων είναι πανάρχαια, έλκει την καταγωγή της από την πρώτη δημιουργία των κοινωνιών, επιβιώνει μέσα από τα αρχαιοελληνικά έθιμα (Θεσμοφόρια) και συνεχίζει μέχρι σήμερα είτε εθιμοτυπικά είτε ρεαλιστικά. Υπενθύμισαν ότι η σημερινή ισοτιμία των δύο φύλων δεν είναι κάτι αυτονόητο στις κοινωνίες μας, αλλά είναι απόρροια της έντονης επιθυμίας για ελευθερία και αποτέλεσμα πολλαπλών και χρόνιων αγώνων. Έτσι για να μην ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε και πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.
Η άλλη ομάδα των μαθητών αποφάσισε να φύγει από το παρελθόν του τόπου και να προβάλλει το παρόν, για να δείξει ότι υπάρχει και μέλλον. Ξεφεύγοντας από τον λαογραφικό μας πλούτο, οι μαθητές της δεύτερης ομάδας μαζί με τη φιλόλογο τους κυρία Β. Στεργίου αποφάσισαν να προβάλλουν μέρος της πολιτιστικής παραγωγής του τόπου μας. Στο αρχικό σχέδιο ήταν η μελέτη και η προβολή του έργου τριών εκπαιδευτικών που ασχολούνται με την λογοτεχνία, γι’ αυτό και η εργασία έφερε τον τίτλο «Σερραίοι εκπαιδευτικοί λογοτέχνες». Η πίεση όμως του χρόνου και το εύρος του έργου τους μάς οδήγησε να ασχοληθούμε μόνο με την πολυπράγμονα φιλόλογο και ποιήτρια κυρία Μ.Καραθανάση. Οι μαθητές μελέτησαν μερικά από τα δημοσιευμένα ποιήματα της ποιήτριας, εστίασαν περισσότερο σε τέσσερα, τα οποία και ανέλυσαν διεξοδικά και μοιράστηκαν με την ποιήτρια τους προβληματισμούς και τις σκέψεις τους σε μια συνάντηση μαζί της που έγινε στο σχολείο. Γνώρισαν τον δομημένο ρεαλισμό μέσα από τη συλλογή της «Κόκκινο Νήμα» και μπήκαν στον πειρασμό να γράψουν και αυτοί τα δικά τους ποιήματα. Και γίναμε όχι μόνο ποιητές αλλά και σκηνοθέτες, εικονολήπτες, ηχολήπτες, τεχνικοί και τόσα άλλα, προκειμένου να προβάλλουμε τις εργασίες μας.
Έτσι για να δείξουμε ότι στην Ελλάδα της κρίσης και ίσως -για κάποιους- της παρακμής, υπάρχει μια μεγάλη εκπαιδευτική κοινότητα (7230 μαθητές, 1354 εκπαιδευτικοί, 325 σχολικές μονάδες!!!), ενεργή και ιδιαίτερα δραστήρια, που διατρανώνει τη φωνή της και καλεί τους υπόλοιπους να έρθουν και να μάθουν για τον τόπο της, τον τόπο μας, «αυτόν τον τόπο τον μικρό, τον …. μέγα!»
